Można przyzwyczaić się do długodystansowego bólu; smutek można ujarzmić, żyć i funkcjonować z nim.

Nie da się natomiast okiełznać permanetnego stresu i poczucia zagrożenia. Chciałabym się czasem bezboleśnie rozpłynąć w pył przydrożny, tak najlepiej podczas spaceru. Sen nie pomaga; rozwiązywanie problemów nie pomaga. To jak domek z kart-ruszysz jeden kłopot, na głowe spierdolą się inne.I tak bez końca. Bez końca.

Najtwardszy zawodnik odpada z gry.

Jutro mam urodziny.

Nic mówić się już nie chce, nie chce mówić się już nic. Czasem.

Czasem, czasem.

Bywa sporo do dodania, wyjaśnienia, 

dopowiedzenia,

do powiedzenia,

do-po-wie-dze-nia. 

Układ sylab bywa nie bez znaczenia.

 Ze wszech stron dialogi o niczym, społeczna komunikacja

co slowo spacja, braku sensu akceptacja

bezmózgów nacja, moja negacja.

Tak można bez końca, racja.

Znów koło się zamyka, niknę w ciszy. Bo czasem.... czasem lepiej już was nie słuchać.

  ps. statystycznie rzecz umując, statystyki stat4u mówią, ze sporo z Was tutaj wróciło. Ja też wróciłam, to może....gramy w zielone? 

Nic mówić się już nie chce, nie chce mówić się już nic. Czasem.

Czasem, czasem.

Bywa sporo do dodania, wyjaśnienia, 

dopowiedzenia,

do powiedzenia,

do-po-wie-dze-nia. 

Układ sylab bywa nie bez znaczenia.

 Ze wszech stron dialogi o niczym, społeczna komunikacja

co slowo spacja, braku sensu akceptacja

bezmózgów nacja, moja negacja.

Tak można bez końca, racja.

Znów koło się zamyka, niknę w ciszy. Bo czasem.... czasem lepiej już was nie słuchać.

ps. statystycznie rzecz umując, statystyki stat4u mówią, ze sporo z Was tutaj wróciło. Gramy w zielone?